środa, 18 listopada 2026

Świat jak zielnik

     Wybierałyśmy się z koleżanką na ta wystawę już od jakiegoś czasu. W końcu udało nam się. Zainteresowana byłam bardzo ze względu na miłość do kwiatów i natury wszelakiej oraz na ciągoty malarskie. Wystawa mi się podobała, ale mam niedosyt i pewne uwagi. Cieszę się, że mogłam obejrzeć piękne botaniczne ryciny i motywy florystyczne w malarstwie. Piękne to było, niektóre bardzo stare, niektóre bardzo dokładnie precyzyjnie namalowane. Niektóre lekko z poczuciem humoru. Wiele motywów ptasich, co lubię i cieszę się, że ktoś zauważył związek. Piękne grafiki Marii Sibylli Merian, gdzie roślina stała się tłem dla malowanych przez nią stadiów owadów. 

Ale sporo dzieł nie pasowało mi do wystawy. Może to była lekka prowokacja ze strony organizatorów ale zimowe  (urocze zresztą) pejzaże zupełnie nie współgrały. I jeszcze kilka obrazów, w tym dwa zupełnie psychodeliczne można było sobie podarować i powiesić w ich miejsce coś na temat, a jest tego w kolekcjach sporo. Powaliły na zupełnie "teksty łatwe do czytania", które były umieszczone na tablicach pod tekstem właściwym. Były nisko umieszczone, może dla dzieci?

Dzięki wystawie odkryłam wielu twórców, którym teraz przyjrzę się dokładniej.Już mam w planie kupienie kilku książek o nich i ich sztuce np. Basilius Besler 'Zielnik czterech pór roku' .

Zdjęcia robione komórką, a ja komórką robić nie potrafię. No i bardzo ciemno było w sali.


Salvadore Dali 1979r.

Francuskie arkusze zielnikowe z XIX i XXw.







Kitakawa Ukamaro "Kaczka"



Basilius Besler (1561–1629)




Maria Sibylla Merian (1647-1717)

Maria Sibylla Merian (1647-1717).

Maria Sibylla Merian (1647-1717)




środa, 4 listopada 2026

Ogród w październiku

     Powoli zamykam ogród. Czas wykopywania dalii to dla mnie zamykanie ogrodu właśnie. Pewnie jeszcze prace potrwają około dwóch tygodni. Mam jeszcze trochę cebul do posadzenia, ale to już naprawdę ostatki. Dalie mają kruche łodygi i łamią się pod swoim ciężarem. Liście z drzew owocowych prawie opadły. Przed domem blisko garażu posadziłam byliny. Teraz to wygląda nieciekawie, ale wiosną spodziewam się całkiem miłego widoku. Pozostaje mi jeszcze schowanie kaktusów i innych roślin wrażliwych na mróz. Musimy jeszcze naprawić karmnik dla ptaków, bo spadł podczas wiosennej wichury i nieco się sfatygował. 

Pokazuję zdjęcia z ostatnich dni października. Teraz wszystko powoli szykuje się do snu.














sobota, 31 października 2026

Porto - październik 2026

    Nie wiedziałam, że tu będziemy. Taka podróż błyskawiczna, trochę rekonesans dla dłuższych podróży.  Na ulicach słysząc język portugalski czułam się jak podczas oglądania 'Niewolnicy Isaury'. Bardzo nam się podobało, nieco egzotycznie, bo ciepło. Szum oceanu i setki lat historii. W sklepach sardynki i torby z korka. Gdziekolwiek się obrócisz, to rzeka Duero poprzecinana pięknymi mostami. Wkoło sporo turystów, grajków i wózków z pieczonymi kasztanami.

Udało nam się nawet odwiedzić czatownię przed rozlewiskiem u ujścia rzeki Duero do oceanu -  Nature Reserve Douro Estuary. Ptaków było sporo, ale daleko. Warzęchy, flamingi, mewy, rybołów, nawet był bocian biały i kilka czapli.

Do czatowni

widok z czatowni

rozlewisko


Nad oceanem lekki wietrzyk i spore fale. Widzieliśmy surferów z krótkimi deskami. Usiedliśmy na plaży i o mało nas nie zalało. To była nasza pierwsza styczność z oceanem.







W kawiarniach, na targach i w sklepikach wszędzie można kupić i skosztować pastel de nata. To  babeczka zapiekana z budyniem. Pyszne!


Zwiedzanie śródmieścia Porto. Kościoły w większości dostępne po kupieniu biletu. 
Udało mi się wejść do trzech. Trudno...


Sklepy w Porto oraz targowisko Mercado do Bolhão 

Januário Mendes Ferreira, 𝐂𝐚𝐬𝐚 𝐉𝐚𝐧𝐮𝐚́𝐫𝐢𝐨,  Rua do Bonjardim. 





Zabytkowy dworzec w Porto - Porto-São Bento







Kościół, do którego weszłam - Igreja dos Clérigos

Do tego kościoła też udało mi się wejść, tzn do tego po lewej - Igreja dos Carmelitas

Jardim da Cordoaria - bardzo ciekawy park w dziwnymi platanami i ciekawymi rzeźbami. Nie zdążyłam mu się przyjrzeć, bo spieszyliśmy się na zachód słońca.





Nasze pożywienie - sardynki, małże z puszki i porto.




Kolejny dzień  - spacer od katedry Sé Catedral przez most - Ponte Luís I - skonstruowanego przez Eiffla do dzielnicy Gaia  - tam gdzie winiarnie.





Jedyny Michał Archanioł, jakiego znalazłam.












zestaw porto do degustacji


Most Ludwika I wieczorem



I z powrotem po drugiej stronie - historyczne centrum Porto







Koteczki w okolicy naszej kwatery

No i ostatni zachód słońca nad oceanem.





i kilka zdjęć z ostatnich godzin przed wyjazdem robionych komórką, bo aparat już spakowany

 Praia da Memória

po odpływie odsłonięte małże i charakterystyczne ukształtowanie piasku